حسن شیرازی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نِ] (اِخ) (سید محمد...) ابن محمودبن اسماعیل بن فتح اللهبن عابدبن لطف اللهبن مؤمن حسینی شیرازی عسکری نجفی. در نیمهء جمادی الاول سال 1230 ه . ق. در شیراز متولد شد و در 24 شعبان 1312 ه . ق. در سامراء درگذشت. (ذریعه ج1 ص173). وی در اصفهان و نجف تحصیل کرد و در نجف مرجعیت شیعه یافت و در 1291 ه . ق. دولت عثمانی که میخواست مرکز روحانی شیعه در شمال عراق باشد او را در سامرا سکونت داد، و در همین شهر بود که فتوای تحریم استعمال تنباکو را برای ایرانیان، هنگامی که دولت انحصار تنباکو را به شرکت رژی داده بود، اعلام کرد، و موجب لغو امتیاز را فراهم ساخت. دربارهء تاریخ واقعهء تنباکو چند کتاب بنام تاریخ الدخانیه در ذریعه (ج3 ص252) یاد شده و اخیراً نیز کتابی بنام اولین مقاومت منفی از آقای تیموری دربارهء آن چاپ شده است. میرزاحسن شیرازی را به لقب مجدد و امام مجدد نیز خوانده اند و مؤلف ذریعه در احوال وی کتابی بنام «هدیه الرازی» تألیف کرده است و میرزا محمدعلی اردوباری (درگذشتهء 1280 ه . ق.). در نجف نیز کتابی بنام «سبائک التبر فیما قیل فی الامام الشیرازی من الشعر» تألیف کرده است. (ذریعه ج12 ص124) (ریحانه الادب) (وفیات معاصرین قزوینی) (سبک شناسی بهار ج3 ص373).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر