«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ] (اِخ) (سید محمد...) ابن محمودبن اسماعیل بن فتح اللهبن عابدبن لطف اللهبن مؤمن حسینی شیرازی عسکری نجفی. در نیمهء جمادی الاول سال 1230 ه . ق. در شیراز متولد شد و در 24 شعبان 1312 ه . ق. در سامراء درگذشت. (ذریعه ج1 ص173). وی در اصفهان و نجف تحصیل کرد و در نجف مرجعیت شیعه یافت و در 1291 ه . ق. دولت عثمانی که میخواست مرکز روحانی شیعه در شمال عراق باشد او را در سامرا سکونت داد، و در همین شهر بود که فتوای تحریم استعمال تنباکو را برای ایرانیان، هنگامی که دولت انحصار تنباکو را به شرکت رژی داده بود، اعلام کرد، و موجب لغو امتیاز را فراهم ساخت. دربارهء تاریخ واقعهء تنباکو چند کتاب بنام تاریخ الدخانیه در ذریعه (ج3 ص252) یاد شده و اخیراً نیز کتابی بنام اولین مقاومت منفی از آقای تیموری دربارهء آن چاپ شده است. میرزاحسن شیرازی را به لقب مجدد و امام مجدد نیز خوانده اند و مؤلف ذریعه در احوال وی کتابی بنام «هدیه الرازی» تألیف کرده است و میرزا محمدعلی اردوباری (درگذشتهء 1280 ه . ق.). در نجف نیز کتابی بنام «سبائک التبر فیما قیل فی الامام الشیرازی من الشعر» تألیف کرده است. (ذریعه ج12 ص124) (ریحانه الادب) (وفیات معاصرین قزوینی) (سبک شناسی بهار ج3 ص373).