«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ طَ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) طلب کردن چیزی را از کسی به کنایت و اشارت پاکیزه، به صورتی که قبح سؤال ظاهر نشود. چنانکه ستودن چیز کسی را پیش مالکش. (غیاث اللغات) (آنندراج). و رجوع به مرآت الخیال ص118 و نیز رجوع به ترکیبات حسن شود.