«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ قُ] (اِخ) ابن محمد بن حسن شیبانی قمی. وی از حسین بن علی بن بابویه برادر شیخ صدوق بن بابویه و از خود صدوق روایت میکرده است. و به دستور صاحب عباد در سال 378 ه . ق. کتابی در تاریخ قم در 20 باب تألیف کرد و در آغاز، پس از ستایش صاحب گوید: چون تاریخ اصفهان حمزه را دیدم خواستم مانند آن را برای قم بسازم و آن را به کمک برادرم ابوالقاسم علی بن حسن کاتب قمی پرداختم. نسخهء این کتاب بدست نیامده و مجلسی در آغاز بحار نیز گوید: آن را ندیدم و فقط ترجمهء فارسی آن را دارم. ولیکن نوری در خاتمهء مستدرک از کتاب منهاج سید احمدبن زین العابدین علوی داماد میرداماد، چنین استفاده کرده که نسخهء عربی نزد وی بوده است. و از آقا محمدعلی پسر آقاباقر بهبهانی نیز برآید که عربی آن را داشته است. ترجمهء فارسی این کتاب که توسط سیدجلال تهرانی در 1353 ه . ق. در چاپخانهء مجلس چاپ شده است تألیف حسن بن علی بن حسن بن عبدالملک است که در بالا گذشت. (ذریعه ج3 صص276-278).