حسن لاهیجی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ سَ نِ] (اِخ) ابن عبدالرزاق بن علی بن حسین گیلانی لاهیجی قمی. پدرش از حکما و فلاسفهء بنام ایران در سدهء یازدهم هجری بوده و فیاض تخلص داشته است. حسن و برادرش ابراهیم فرزندان فیاض نیز از علما بوده اند. حسن در قم به سال 1121 ه . ق. درگذشت و نزدیک «شیخان» دفن شد و اکنون قبر وی در میان خیابان واقع شده است. او راست: «شمع الیقین» و «ربط الحکمه» و «آئینهء حکمت» و جز آن. (ذریعه ج9 ص245 بنام حسن گیلانی) (ریحانه الادب) (تذکرهء نصرآبادی ص157).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر