حسن مآب

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) نیکی عاقبت. عاقبت بخیر شدن. اشاره به آیهء قرآن است : طوبی لهم و حسن مآب. (قرآن 13/29).
بخوان تو آیهء طوبی لهم و حسن مآب.
رجوع به حسن المآب شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر