«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ مَ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حسن مخالص. ظهیرالدین سمرقندی آرد: و از جملهء بلاغت آن است که تخلص نیکوتر بود و چنان بود که شاعر تکلف کند و بیت مخلص نیکوتر و قوی گوید. (ترجمان البلاغه ص57).