حسن مطلع

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نِ مَ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) تهانوی آرد: نزد بلغاء آن است که آغاز اشعار و قصائد و جملهء منشآت الفاظ فصیح و جزیل و معانی بدیع و مناسب حال آورد. کذا فی جامع الصنایع و این بعینه حسن ابتداء است. (کشاف اصطلاحات الفنون). و رجوع به ترجمان البلاغه شود. || غیاث الدین رامپوری گوید: حسن مطلع بیت دوم از غزل و قصیده است که بعد از مطلع باشد. (آنندراج) (غیاث اللغات).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر