«لغت نامه دهخدا»
[حَ سُوو / حَسْوْ] (ع اِ) آشامیدنی. (دهّار). هر چیز رقیق که توان آشامید. حریره. آنچه از شوربا و جز آن که اندک اندک آشامند. (غیاث اللغات). طعامی که از آرد و آب و روغن پزند و گاهی بدان شیرینی نیز کنند : حسو نعره میزد که بغرا کجاست که کشتند مسکین کاچی چو ماست. بسحاق اطعمه. و اینکه صاحب برهان گوید: «آش اماج را گویند»، ظاهراً غلط است بدلیل بیت بسحاق اطعمه : اوماج و حسو با جگرهای ریش پیاده روان کرده از پیش پیش. بسحاق اطعمه. و حسوه [ حسو السلت ] نافع ینقی الصدر و ینفع من السعال الشدید. (ابن البیطار). و چون آماس گشاده شود، حسوها از آرد باقلی و کرسنه و آرد نخود و خندروس سازند و با انگبین دهند. (ذخیرهء خوارزمشاهی). و حسوهای نرم باید چون کشکاب غلیظ با جلاب و روغن بادام و گوشتاب از گوشت بزغاله و قلیهء کدو و قلیهء خیار و ماش پوست کنده و اسفاناخ همه را با اندک گشنیز تر. (ذخیرهء خوارزمشاهی). و اگر قوّه ضعیف باشد حسوی دهند تنک از آرد جو و باقلی و آرد نخود. (ذخیرهء خوارزمشاهی).