«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (حامص) بدخواهی. رشگنی. حَسَد : کسی که غال شد اندر حسودی تو ملک خدای خانهء وی جای رحبه دادش غال. عماره. اگرچه حسودی ز هر در بود برادر هم آخر برادر بود.(یوسف و زلیخا).