«لغت نامه دهخدا»
[حَ فَ] (ع اِ) حُشم. || کینه. دشمنی. || آنچه فروریزد از خرمای تباه شده از درخت. || رَجع بحسیفه نفسه؛ بازآمد بی نیل مقصود. آمد دستش از پا درازتر. (منتهی الارب) (آنندراج).