«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ بَ] (اِخ) ابن عبدالله بن یوسف بن احمدبن شبل بغدادی مکنی به ابوعلی. شاعر فیلسوف، پزشک در بغداد متولد و همانجا در 474 ه . ق. /1081 م. درگذشت. او صاحب قصیدهء رائی است که به ابن سینا منسوب شده است. (معجم الادباء ج10 ص23) (معجم المؤلفین). آغاز قصیده چنین است: بربک ایها الفلک المدار أقصد ذاالمسیر أم اضطرار. و این قصیده بر علو طبع و مقام رفیع علمی و روشن بینی وی دلیل است.