«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ حَ] (اِخ) ابن حمدان بن حمدون تغلبی. متوفی 306 ه . ق. / 918 م. عموی سیف الدوله حمدانی و مؤسس حمدانیان است. در 283 ه . ق. بدستور معتضد، هارون بن عبدالله خارجی را شکست داد و اسیر کرد، و مقام عالی یافت و در نزاع ابن معتز با مقتدر طرفداری ابن معتز کرد و پس از پیروزی مقتدر، حسین با خانواده اش به موصل گریخت، و سپس مقتدر به او امان داد و به امارت قم فرستاد و باز در آنجا یاغی شد ولیکن بزودی به اطاعت بازگشت و امارت دیار ربیعه یافت و در آنجا باز سرپیچی کرد، لیکن این بار نیز مغلوب شد و او را در 303 ه . ق. ببغداد برده بحبس مقتدر انداختند و در 306 ه . ق. کشتند. (کامل ابن اثیر ج8 ص34) (فهرست تجارب الامم) (زرکلی چ1 ص 248) (مجمل التواریخ 348) (تاریخ سیستان 289) (رجال حبیب السیر).