«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ خوا / خا رَ] (اِخ) ابن حسن ملقب به کمال الدین که در 840 ه . ق. کشته شد. او راست: «اساس القواعد» فارسی در حساب و شرح قصیدهء برده به فارسی و شرح مثنوی مولوی به فارسی و المقصد الاقصی در ترجمهء المستقصی. (هدیه العارفین ج1 ص315) (فهرست دانشگاه ج2 ص116). حنیفان هرات او را تکفیر کردند و شاهرخ وی را به محاکمهء مذهبی کشید و تبرئه شد لیکن ازبکها دست از وی برنداشته او را کشتند. (ذریعه ج9 ص251) (سبک شناسی ج3 ص228، 229) (مجالس النفائس صص9 - 185) (رجال حبیب السیر 96) (کشف الظنون).