«لغت نامه دهخدا»
[حُ سَ نِ یِ] (اِخ) ابن علی بن یزیدبن داودبن یزید نیشابوری مکنی به ابوعلی. وی محدث و پرکار و صاحب مؤلفات بود در 277 ه . ق. /890 م. متولد شد و برای سماع حدیث به مسافرت پرداخت و به دمشق و به بغداد حدیث گفت و شنید، و در نیشابور در 15 جمادی الاولی 349 ه . ق. /960 م. درگذشت. (معجم المؤلفین از تاریخ بغداد ج8 ص71) (منتظم ابن جوزی ج6 ص396) (تذکره الحفاظ) (مرآت الجنان) (شذرات الذهب) (زرکلی 253 چ 1.).