حش

«لغت نامه دهخدا»

[حُش ش] (ع اِ) بچهء مرده در شکم مادر. بچه که در شکم مادر خشک شود و بمیرد. || بستان. || جای قضای حاجت بیرون شهر. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر