«لغت نامه دهخدا»
[حَ یِ شی ی] (ص نسبی)منسوب به حشایش جِ حشیش. آنکه گیاه خشک گرد کند(1). || عالم گیاه شناس(2). سحار. شجار. نباتی. گیاه شناس. عشاب. «ذیاسقوریذس الحشایشی» لقبی است که عرب به دیسقوریدس(3) طبیب و گیاه شناس یونانی میدهند. (1) - Herboriste. (2) - Botaniste. (3) - Discoride.