حشایشی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ یِ شی ی] (ص نسبی)منسوب به حشایش جِ حشیش. آنکه گیاه خشک گرد کند(1). || عالم گیاه شناس(2). سحار. شجار. نباتی. گیاه شناس. عشاب. «ذیاسقوریذس الحشایشی» لقبی است که عرب به دیسقوریدس(3) طبیب و گیاه شناس یونانی میدهند.
(1) - Herboriste.
(2) - Botaniste.
(3) - Discoride.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر