حصادت

«لغت نامه دهخدا»

[حَ دَ / حِ دَ] (ع اِ) حصاده. هنگام درودن کشت. درودنگاه. هنگام درو. (منتهی الارب). || گیاهی است که از خوردن آن گوسفند را علت حباط عارض گردد. || کشت دروده. حصید. حصیده. محصود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر