حصحاص

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) خاک. (آنندراج). || (ص) قرب حصحاص؛ سیر سریع که فتور ندارد. (منتهی الارب). شب روی سریع. (ناظم الاطباء).
- سیر حصحاص؛ مانند سیر حثحاث. تند. (نشوء اللغه ص140).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر