حصیده

«لغت نامه دهخدا»

[حَ دَ] (ع ص، اِ) تأنیث حصید. کشت دروده. درویده. بدروده. بدرویده. || زیرنای کشت نزدیک زمین که داس بدان رسیدن نتواند. (منتهی الارب). بن شوی غله که در زمین ماند. (مهذب الاسماء). || کشت زار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر