حصیرباف

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (نف مرکب) آنکه نسج حصیر کند. آنکه بوریا بافد. حصیری. بوریاباف : و گویند که حصیرباف بوده. (تذکرهء دولتشاه ص35).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر