حضاجر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ جِ] (ع اِ) کفتار یا بچهء کفتار. و آن با صورت جمع اسم برای واحد باشد. (منتهی الارب). نامی است کفتار را. (مهذب الاسماء)(1). || (ص، اِ) جِ حِضجَر. بزرگ شکمان.
- ابل حضاجر؛ شتران برآماسیده شکم از خوردن گیاههای تلخ و شور و نوشیدن آب.
(1) - حضاجر: کفتار، این لفظ غیرمنصرف است، یعنی تنوین و جر بر آن نیاید چه منقول است از صیغهء منتهی الجموع چه در اصل حضاجر جمع حضجر است و حضجر بمعنی بزرگ شکم است و چون کفتار بسیار بزرگ شکم می باشد، لهذا بر واحد اطلاق شود تا دلالت کند بر کمال بزرگ شکمی او. (از غیاث).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر