«لغت نامه دهخدا»
[حَ جِ] (ع اِ) کفتار یا بچهء کفتار. و آن با صورت جمع اسم برای واحد باشد. (منتهی الارب). نامی است کفتار را. (مهذب الاسماء)(1). || (ص، اِ) جِ حِضجَر. بزرگ شکمان. - ابل حضاجر؛ شتران برآماسیده شکم از خوردن گیاههای تلخ و شور و نوشیدن آب. (1) - حضاجر: کفتار، این لفظ غیرمنصرف است، یعنی تنوین و جر بر آن نیاید چه منقول است از صیغهء منتهی الجموع چه در اصل حضاجر جمع حضجر است و حضجر بمعنی بزرگ شکم است و چون کفتار بسیار بزرگ شکم می باشد، لهذا بر واحد اطلاق شود تا دلالت کند بر کمال بزرگ شکمی او. (از غیاث).