«لغت نامه دهخدا»
[حَ ضَ] (ع اِ) نزدیک. || درگاه. || حضور. || شهر. حضاره. مقابل بدو. || خانه حضور. خانه باشی. مقابل سفر. (آنندراج). آرام. مقام. مقابل سفر راه : تا تو اندر حضری من بحضر پیش توام تا تو اندر سفری با تو من اندر سفرم.فرخی. کوه از تو عجب دارد باد از تو عبر گیرد چون قصد حضر کردی چون رای سفر داری. فرخی. خاری که به من درخلد اندر سفر هند به چون بحضر در کف من دستهء شب بوی. فرخی. اندر حضر نباشد آزاده را خطر و اندر حجر نباشد یاقوت را بها. عبدالواسع جبلی. تا بغربت فتاده ام همه سال نه مهم غیبت و سه مه حضر است.خاقانی. سال عمرش صد و در بر ز بتان چارده مه تا مه و سال سفر با حضر آمیخته شد.خاقانی. من همه همت بر اسباب سفر دارم مرا در حضر ساز مهیا برنتابد بیش از این. خاقانی. و او در سفر و حضر ملازمت خدمت می کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ طهران ص440). گرچه در کلبهء خلوت بودم نور حضور هم سفر به که نمانده ست مجال حضرم. سعدی. دل سوی خویشتن و خاطر شورانگیزش همچنان با سفر و تن بحضر بازآمد.سعدی. مرا بارها در حضر دیده ای ز خیل و چراگاه پرسیده ای.(بوستان). آنچه اندر سفر به دست آید مرد را در حضر کجا یابد.ابن یمین. - اهل حضر؛ شهرنشین.