«لغت نامه دهخدا»
[حَ ظی ی] (ع ص) حظیظ. مرد دولتی. بخت مند. بختور. بختیار. حظ. محظوظ. (منتهی الارب). || بهره مند. (دهار). || مرد باقدر. (منتهی الارب). صاحب منزلت و نام. (غیاث). || (اِ) اسب هشتم در مسابقت. (مهذب الاسماء). اسب هشتم از ده یا دوازده اسب رهان در عرب. صاحب غیاث اللغات گوید: اسپ هشتم است و در نصاب بضرورت نظم بمحل هفتم واقع شده(1)، لکن صاحب منتهی الارب و دهار اسب هفتم گفته اند. آنکه در سبق مرکوب او در مرتبهء هشتم است. (1) - شعر نصاب این است: ده اسبند در تاختن هر یکی را بترتیب نامیست روشن نه مشکل مجلّی مصلّی مسلّی و تالی چو مرتاح و عاطف حظی و مؤمّل بر این ده دوی دیگر الحاق می کن یکی هست قاشور و دیگر چه فسکل.