حظی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ ظی ی] (ع ص) حظیظ. مرد دولتی. بخت مند. بختور. بختیار. حظ. محظوظ. (منتهی الارب). || بهره مند. (دهار). || مرد باقدر. (منتهی الارب). صاحب منزلت و نام. (غیاث). || (اِ) اسب هشتم در مسابقت. (مهذب الاسماء). اسب هشتم از ده یا دوازده اسب رهان در عرب. صاحب غیاث اللغات گوید: اسپ هشتم است و در نصاب بضرورت نظم بمحل هفتم واقع شده(1)، لکن صاحب منتهی الارب و دهار اسب هفتم گفته اند. آنکه در سبق مرکوب او در مرتبهء هشتم است.
(1) - شعر نصاب این است:
ده اسبند در تاختن هر یکی را
بترتیب نامیست روشن نه مشکل
مجلّی مصلّی مسلّی و تالی
چو مرتاح و عاطف حظی و مؤمّل
بر این ده دوی دیگر الحاق می کن
یکی هست قاشور و دیگر چه فسکل.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر