حفار

«لغت نامه دهخدا»

[حَفْ فا] (ع ص) آنکه زمین را کند. چاه کن. مقنی. (منتهی الارب). || گورکن. قبرکن. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). منسوب بحفر یعنی گورکن. (الانساب). ج، حفارون. || آنکه اراضی بناهای منخسفه یا مخروبه قدیم را کند برای یافتن عتیقه ها. تیله کن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر