حفصه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ صَ] (اِخ) بنت حمدون من وادی الحجاره از زنان اندلس باشد. ابن آبار او را در مغرب نام برده. گویند او از مردم قرن چهارم هجری است و از شعر اوست:
رأی ابن جمیل أن یری الدهر مجملا
فکل الوری قدعمهم سیب نعمته
له خلق کالخمر بعدامتزاجها
و حسن فما احلاه من حین خلقته
بوجهٍ کمثلِالشمس یدعو ببشره
عیوناً و یعشیها بافراط هیبته.
ابن آبار گوید: وی ادیب، دانشمند و شاعر بود. ابن فرج صاحب حدائق او را نام برده و اشعاری از او نقل کرده که از آنجمله باشد:
یا وحشتی لاحبتی
یا وحشه متمادیه
یا لیله ودعتهم
یا لیله هی ماهیه.
(نفح الطیب ج2 ص290 و 490).
یکی از شاعره های اندلس است در قرن چهارم هجری در وادی الحجاره میزیست. از غلامانش چنین شکوه میکند:
یارب انی من عبیدی علی
جمرالفضا مافیهم من نجیب
اما جهول ابله متعب
او فطن، من کیده لایجیب.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر