«لغت نامه دهخدا»
[حَقْ قا بَ / بِ] (اِ مرکب) (از کلمهء حق عربی و آب فارسی) سهم مشروع و مقرر دهی یا مزرعه ای یا باغی یا خانه ای یا کسی از آب رود یا چشمه یا قنات در ساعات و به اندازهء معلوم. || بهای آب. آب بها. (یادداشت مرحوم دهخدا).