«لغت نامه دهخدا»
[حَ پَ رَ] (نف مرکب)پرستندهء حق. خداپرست. عابد : یکی پارسازادهء حق پرست فتادش یکی خشت زرین به دست.سعدی. نکونام و صاحبدل و حق پرست خط عارضش خوشتر از خط دست.سعدی.