حق پرست

«لغت نامه دهخدا»

[حَ پَ رَ] (نف مرکب)پرستندهء حق. خداپرست. عابد :
یکی پارسازادهء حق پرست
فتادش یکی خشت زرین به دست.سعدی.
نکونام و صاحبدل و حق پرست
خط عارضش خوشتر از خط دست.سعدی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر