«لغت نامه دهخدا»
[حَ حَ قَ] (ع مص) بلند برداشتن اسپ دست و پای را و جنبان رفتن وی. اول شب رفتن. (منتهی الارب). نیک رفتن به اول شب. (زوزنی). نیک برفتن. (دهار). || لجاج در سیر تا راحله مانده شود یا هلاک گردد. (از منتهی الارب).