حق طلب

«لغت نامه دهخدا»

[حَ طَ لَ] (نف مرکب) آنکه حق طلبد. آنکه جویای حق باشد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر