«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) زمین سادهء صالح زراعت. زمین قراح. ج، حقول. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || کشت که تمام نبات آن رسته باشد. (منتهی الارب). || کشت که برگ بیرون کرده و هنوز ساقش سطبر نشده یا کشت سبز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (مص) زراعت کردن. (منتهی الارب).