حقیبه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ بَ] (ع اِ) ظرفی است شبیه به خرجین که رفاده و مزاده نیز نامندش. آنرا بر پشت بندند یا بر زین افکنند. رفاده در دنبالهء قتب و باردان. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، حقائب. (منتهی الارب). جامه دان. (دهار). باردان. توشه دان. حکبه : و از این ناحیت [ گوزگانان ] اسبان بسیار خیزد و نمد و حقیبه و تنگ اسپ. (حدود العالم). وزیر او که جهینهء اخبار و حقیبهء اسرار بود نگرفتند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص344). یک کس را آماده کند و نهاد او را حقیبهء انواع تسلط و اقتحام و شطط و انتقام گرداند. (جهانگشای جوینی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر