حقیل

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) زمین سخت که کوه(1) شدن نتواند. || نام نباتی. (منتهی الارب).
(1) - کوّه: غوزهء پنبه و غلاف پنبه و پیلهء ابریشم و کوکنار که غلاف خشخاش باشد. (از برهان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر