«لغت نامه دهخدا»
[حَکْ کا] (ع ص) سوده گر. (مهذب الاسماء) (دهار). حک کننده. بسیار تراشنده. || نگین سای. (ربنجنی) (تفلیسی) (منتهی الارب). نگینه سای. مهره سای. (ملخص اللغات). مهرکن. نقاش الخواتیم. (ابن البیطار)(1). ج، حکاکون (مهذب الاسماء)، حکاکین. -امثال: حکاک را به قم آباد چکار. || که پر خارد. که پر خارش دارد. بیماری خارش و سوزش اعضاء. شیخ الرئیس، در فصل الاوجاع التی لها اسماء، گوید: سبب وجع الحکاک، خلط حریف اومالح. و در شرحی از شروح نصاب آمده است: دردی که با آن خارش در عضو دردناک باشد و صاحب ذخیرهء خوارزمشاهی گوید: حکاک؛ الم خارش است. رجوع به وجع شود. (1) - Graveur sigillaire.