«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) ما لانطق له، کالنمل و غیره. آنکه شنیده نمیشود آواز وی، چنانکه موران. (مهذب الاسماء). || خشکی نسا [ رگِ معروف ] اسپ و سستی کعب وی. (منتهی الارب).