«لغت نامه دهخدا»
[حَ نَ / نِ] (ص نسبی، ق مرکب)مانند حکیم. چون حکیمان. درخورِ، ازدرِ، سزایِ، لایقِ حکیم: حکیمانه شراب آشامیدن؛ به اندازه ای که زیان تن و نقصان عقل را سبب نگردد آشامیدن. || از روی حکمت: سخنان حکیمانه. (فرهنگ فارسی معین).