حکیم نزاری قهستانی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ نِ یِ قُ هَ / هِ] (اِخ) اصلش از بیرجند قهستان بود و به نزار اسماعیلی ارادت داشت. او راست: کتاب دستورنامه. وی در سال 695 ه . ق. درگذشت(1). با شیخ سعدی صحبت داشت. از اوست:
بسیار عمرها و بسی روزگارها
بگذشت و کارها به نگشت از قرارها
وضعی نهاده اند ز مبدای کن فکان
کان وضع مندرس نشود در هزارها
زد منجنیق دور بسی چرخ تیز گرد
برجی هنوز رخنه نشد زان حصارها
بر نقطهء وجود که عشق است نام آن
از ذوق می کنند فلکها مدارها
بسیار خشت کالبد جان آدمی
برهم نهاده دهر و فروریخت بارها
دانی چراست اینهمه اضداد و اختلاف
تا عاقلان بدور کنند اعتبارها
کز خاک خون سرشته بیچاره آدمی
باد فنا چگونه برآرد دمارها.
نگاه میکنم از هرچه آفرید خدای
مرا سه چیز خوش آمد در این بهشت سرای
یکی سماع و دوم باده و سیم شاهد
که اختیار همین هر سه کرد عالی رای.
رجوع به مجمع الفصحا ج1 ص607 شود.
(1) - سخن مؤلف مجمع الفصحا درست نیست و نزاری به سال 721 ه . ق. درگذشته است. (دیباچهء دیوان نزاری بقلم مظاهر مصفا ص23).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر