«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) شیردوشه. (منتهی الارب). شیردوشه یعنی ظرفی که در وی شیر دوشند. (آنندراج). || شیر دوشیده. (از منتهی الارب). || (مص) دوشیدن. (منتهی الارب) (آنندراج).