«لغت نامه دهخدا»
[حَ بَ] (ع اِ) گروه اسبان رهان. (منتهی الارب). || اسبان که فراهم گیرند مسابقت را. (مهذب الاسماء). اسبان که بجهت دوانیدن جمع کنند از هر جا در یک اصطبل. (منتهی الارب). || مجازاً، به معنی میدان. (یادداشت مرحوم دهخدا). || مردم که برای یاری آیند از هر سوی. ج، حلائب و حلبات. (منتهی الارب). || یکی حَلب. یکبار دوشیدن. (از اقرب الموارد).