حلس

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) حِلس. عهد و پیمان. (منتهی الارب) (آنندراج). || (مص) نقد گرفتن ساعی بجای فریضه. (از منتهی الارب). حلس المصدق؛ اخذالنقد مکان الفریضه و فی اللسان و التکمله مکان الابل. (اقرب الموارد). || نمدزین بر پشت شتر افکندن. (از اقرب الموارد). حِلس پوشاندن شتر را. (منتهی الارب). || ادامه پیدا کردن باران: حلس السماء؛ دام مطرها و هو غیر وابل. (از اقرب الموارد). پیوسته باریدن آسمان. (منتهی الارب). || حریص شدن. (از اقرب الموارد). || حلس امری؛ چسبیدن به آن و لازم گرفتن آن. (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر