حلس

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) حَلَس. پلاس. (دهار). گلیم سطبر که بر پشت شتر زیر برذعه نهند و در خانه زیر فرش های فاخره افکنند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج). نمدزین. (دستوراللغه). ج، احلاس، حلوس، حلسه. || تیر چهارم قمار و آن چهار بخش دارد. (منتهی الارب) (آنندراج). || عهد و میثاق. (اقرب الموارد). پیمان. حلف. || مهتر قوم. (منتهی الارب) (آنندراج). بزرگ مردم. (از اقرب الموارد). || هوحلس بیته، یعنی نمیگذارد خانه را. (منتهی الارب) (آنندراج). خانه نشین. ج، احلاس : فکونوا احلاس بیوتکم. (تاریخ بیهقی ص56) (آنندراج).
-ام حلس؛ ماده خر. (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر