«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) سوگند. (منتهی الارب). قسم. - حِلفُالفضول؛ آن سوگند است که هاشم و زهره و تیماء نزد عبدالله بن جدعان آمده همدیگر بر دفع ظلم ظالم و اخذ حق از وی سوگند خوردند، فسمی بذلک لانهم تحالفوا لان یترکوا عند أحد فضلا بظلمه احدالا أخذوه له منه. (منتهی الارب). || عهد. (منتهی الارب). پیمان که در میان قومی باشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || دوست که برای یار خود سوگند خورد. (منتهی الارب). دوست که سوگند خورد گرد فریب و مکر و خدعه نگردد. ج، احلاف. (اقرب الموارد). || (اِمص) دوستی. (منتهی الارب). صداقت. (اقرب الموارد). || (مص) سوگند خوردن. (ترجمان عادل) (از منتهی الارب) (اقرب الموارد).