حلفق

«لغت نامه دهخدا»

[حُ فُ] (ع اِ) داربزین که تکیه گاه باشد. (منتهی الارب). درابزین. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر