«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) مجرای غذا بین دهان و معده. خشکنای. حلق. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). قصبه الریه. (مفاتیح). گلو. حنجره. خشکنای گلو. مجموع قصبه الریه و حنجره. مجرای تنفس. راه دم زدن و راه آواز دادن است. (ذخیرهء خوارزمشاهی). ج، حلاقم و حلاقیم. (منتهی الارب) : حلقوم جوالقی چو ساق موزه است و آن معدهء کافرش چو خم غوزه است. عسجدی. مطلق این آوازها از شه بود گرچه از حلقوم عبدالله بود. مولوی. - حلقوم نشکن؛ اسب سخت دهان. (آنندراج) : حرون و بدرگ و حلقوم نشکن بسان اسب چوبین تخته گردن. اشرف (از آنندراج).