«لغت نامه دهخدا»
[حَ خوَرْ / خُ دَ] (مص مرکب) شیرینی خوردن : چه خوش بود دو دلارام دست در گردن بهم نشستن و حلوای آشتی خوردن.سعدی. چو حلوا خورد سرکه از دست شوی نه حلوا خورد سرکه اندوده روی.سعدی.