حلوان

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) مردی که کابین دختران برای خویش میستاند. (شرفنامهء منیری). || حلوان زن؛ مهر اوست. (شرفنامهء منیری). کابین زن. (آنندراج). آنچه دهند برای متعه زن. (منتهی الارب). || مزد فالگوی. (شرفنامهء منیری). مزد کاهن. (آنندراج) (منتهی الارب). || مزد دلال. دلالی. حق دلال. || چیزی که به رشوت دهند. || پاداش. (آنندراج) (از منتهی الارب). || (مص) کسی را چیزی دادن بر کاری که کرده باشد برسم هدیه. (مصادر زوزنی). کسی را برسم هدیه چیزی دادن بر سعی که کرده باشد. (تاج المصادر بیهقی) (از آنندراج) (منتهی الارب). || شیرین شدن چیزی. (آنندراج) (منتهی الارب). حلاوت. || در نکاح دادن دختر یا خواهر خود را و ستدن از کابین آنها چیزی خوش. (آنندراج). || خوش آمدن بچشم. || خوش فرودآمدن در دل. || به خیر و منفعت رسیدن از. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر