«لغت نامه دهخدا»
[حَ بَ] (ع ص) حلوب. (منتهی الارب): ناقه حلوبه؛ شتر مادهء دوشیدنی. || حلوبهء ابل؛ یکی از شتران یازیاده و همچنین است حلوبهء غنم. ج، حلائب، حلب. (از منتهی الارب).