«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) جِ حَلق. (دهار) (آنندراج). رجوع به حلق شود. - حلوق الارض؛ آب راهه های زمین و وادی ها و جاهای سنگ آن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).