حلوق

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع اِ) جِ حَلق. (دهار) (آنندراج). رجوع به حلق شود.
- حلوق الارض؛ آب راهه های زمین و وادی ها و جاهای سنگ آن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر