«لغت نامه دهخدا»
[حَلْیْ] (ع اِ) پیرایه. (از ترجمان عادل). زیور. (نصاب). پیرایه و زیور از معدنیات باشد یا از سنگ. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، حُلی یا حَلی. و حَلیه یک آن. (منتهی الارب) (آنندراج). - حلی السیف؛ پیرایهء شمشیر. حلاه السیف مانند آن است. (منتهی الارب). || (مص) پیرایه کردن زن. (منتهی الارب). (آنندراج). || بازیور شدن. زیور پوشیدن و صاحب زیور گردیدن. || مستفید گردیدن. || حال و حالیه و حلیه نعت است از آن. (منتهی الارب). || خوش آمدن در چشم. (منتهی الارب) (آنندراج).