حلیف

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص، اِ) هم سوگند. (منتهی الارب) (آنندراج). هم قسم. || هم عهد. (از منتهی الارب) (آنندراج) (از مهذب الاسماء). آنکه با تو عهد کرده باشد. هم پیمان. حِلف. ج، حلفاء. (منتهی الارب) (آنندراج).
- حلیف الفراش؛ آنکه بر اثر بیماری در بستر افتاده باشد : بعلتی صعب ممتحن گشت و حلیف الفراش شد. (ترجمهء تاریخ یمینی). از هول حادثه بیست روز حلیف الفراش شدم. (ترجمهء تاریخ یمینی).
|| در شعر ساعده بن حویه؛ سنان تیز یا اسب بانشاط. (از منتهی الارب) (آنندراج). || مرد فصیح. (دهار). مرد تیززبان. (از مهذب الاسماء).
- حلیف اللسان؛ تیززبان و فصیح. (از منتهی الارب) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر