«لغت نامه دهخدا»
[حَمْ ما ضَ] (اِخ) مکنی به ابواسماعیل. با اینکه کور مادرزاد بود هوش و فراست بی اندازه داشت و بمحافل درس فقها و علمای عصر حضور مییافت و در فقه و حدیث و دیگر علوم متبحر و استاد شد و آنگاه بنای تدریس گذارد. پاره ای از شاگردان او در علم و دانش شهرت یافته اند. وی در قرن دوم هجری در بصره میزیست و در 177 ه . ق. درگذشت. (قاموس الاعلام).